สถาปัตยกรรมอยุธยาแบบบูรณาการที่โรงแรมโยเดียเฮอริเทจนั้นมีความงดงามวิจิตรแฝงเร้นอยู่ในความเรียบง่ายและพอดีคำ ใครจะรู้ว่าท่ามกลางชุมชนเมืองเราสามารถหาความสงบเยือกเย็นได้ หากแต่ในราคาที่สูงเอาการอย่างนี้ความไม่ธรรมดาในบางแง่มุมก็น้อยคนจะได้เข้ามาสัมผัส

ร้านอาหารที่มีความเกร็งเครียดแบบนี้ไม่เหมาะสมกับเราเลยสักนิด เรื่องต่างๆนานาที่ควรทำในห้องอาหารอาจจะกลายเป็นพันธนาการที่ทำให้สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองก็ได้ จนกระทั่งบริกรชายหนุ่มผมสั้นหน้าตาสะอาดสะอ้านในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวท่าทางนอบน้อมเดินด้วยฝีเท้าอันเงียบกริบเข้ามาหาเรา สุ้มเสียงของเขาซ่อนเร้นว่าความจริงไม่ได้แผ่วเบาอย่างที่เป็นแต่เราก็รู้สึกได้ถึงความสุภาพและให้เกียรติ การเดินขึ้นไปถึงชั้นสองจากคำเชิญของเขาก็เริ่มทำให้เราเข้าสู่ดินแดนต้องมนต์ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเย้ายวน ผ้าม่านสีแดงเลือดนก, โคมไฟทรงกระบอกสั้นต่างระดับสีเหลืองทอง โทนสีห้องอาหารตัดสลับสีขาวครีมกับโอ๊คดำเสมือนฉากๆหนึ่งในโรงละครที่เลิศหรูเริ่มผ่านพ้นสายตาเราไปอย่างเชื่องช้า ระหว่างขั้นต่อขั้นของบันไดนั้นได้เปลี่ยนแปลงให้เราเปลี่ยนเป็นอีกคน จนเมื่อสิ้นสุดลงที่โต๊ะอาหารเราก็รู้ว่าเราคือใคร

อาหารเรียกน้ำย่อยสะท้อนถึงรสนิยมของเชฟเสมอ อกเป็ดรมควันหนึ่งชิ้นแสดงความอวบอัดของตัวมันเองอยู่บนเวทีก้านผักสลัดกรีนโอ๊คโปรยเดรสซิ่งรสเปรี้ยวอมหวานส่อเค้าถึงการเริ่มทำงานหนักนอกเวลาของน้ำย่อย ขนมปังที่จัดเรียงเป็นแฉกทานเคียงกับบัลซามิกและน้ำมันมะกอกนั้นเป็นความคิดที่น่าจะดีกับแขกต่างชาติ แต่สำหรับเรามันก็แค่ปฏิมากรรมน่าเบื่อหน่ายบนตระกร้าหวายเท่านั้น

แล้วไวน์ลิสต์จะดีได้หรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาว่าเคยลิ้มลองมามากแค่ไหน ลำพังเพียงบริกรรับหน้าก็ไม่เพียงพอต่อข้อมูลที่เราต้องการ จึงเป็นเรื่องยากทีเดียวที่จะมีโอกาสหลีกเลี่ยงไวน์แย่ๆโดยไร้เงาของซอมเมอลิเย่ร์ ถึงกระนั้นไวน์ซ่าบาดลิ้นสีฟางอ่อนรสครีมที่จบได้สดสะอาดอย่าง “อมนิ” (Omni NV) ที่มาจากขั้วที่ต่างของพิโนนัวร์และชาร์ดอนเน่ย์ที่หมักบ่มแบบ Classic Tradition จากออสเตรเลียก็มาประดับอยู่ข้างโต๊ะ เราเริ่มไม่ค่อยไหวเมื่อดื่มไปได้สักระยะกับความบาดลิ้นของมัน

ความตื่นตาตื่นใจบนชุดอาหารรอยัลพอร์ซเลนได้เริ่มขึ้นเมื่อบริกรเสิร์ฟสเต็กปลาแซลมอนของทางร้าน มันดูเหมือนเราจะได้ผจญภัยบนเกาะหรรษาที่มีแต่สมุนไพรชวนลิ้มลอง ฝ่าเกลียวคลื่นของซอสโหระพาสดและปกคลุมด้วยป่าทึบจากผักและเกล็ดที่กรุบกรอบด้านบน (ขนมปัง?) เนื้อปลาแซลมอนทำลายจินตนาการเราพอสมควรเพราะมันแห้งแกร่งไปนิดแต่เชฟชัยนิวัฒน์ก็แก้ตัวกับเราด้วยผักโขมรสชาติกลมกล่อมที่ดูแล้วยังไงมันก็เหมือนเกาะกลางทะเลจริงๆ

สะโพกไก่อบโรสแมรี่ยังทำเราไปไม่ถึงฝั่งฝันเช่นเดียวกัน เราคิดว่าเนื้อไก่เป็นเนื้อที่ไม่ค่อยจะเข้ากับอะไรถ้าไม่ใส่ใจที่จะปรุงหรือหมักมันจนเสียรูปแล้วมันก็จริงเสียด้วย(ด้วยการทุบ หมักนวด หรือจิ้มด้วยส้อมและแมชชีนโพรเซสแบบทันสมัย) โรสแมรี่ที่หอมลึกผสานกับซอสน้ำผึ้งให้ความรู้สึกถึงป่าดงดิบก็เพียงทางเข้า เนื้อไก่ไม่ได้รับอิทธิพลความหอมหวานจากเครื่องปรุงใดๆ แล้วความหวานมันดีกับเนื้อไก่ได้จริงๆน่ะหรือ?

แล้วเครปซูเซตก็ไม่ได้ดีเด่นสักเท่าไรในความคิด ซอสส้มบนเครปยังไม่หยั่งถึงห้วงอารมณ์ความหอมหวาน ไอศกรีมสตรอเบอร์รี่ถึงจะหวานน้อยและดีต่อสุขภาพแต่มันก็น่าจะเป็นไอศกรีมที่เราเคยทานในย่านตัวเมืองมาแล้ว

แต่ค่ำคืนนี้ก็มีมนต์ขลัง แสงแห่งโคมส่งประกายแฉกไปตามมุมห้องสวยงามโดดเด่น การบริการของบริกรหนุ่มสาวเป็นไปอย่างสุดความสามารถและไร้จังหวะสะดุด การสับเปลี่ยนชุดช้อนส้อมและเมนูต่อเนื่องจนทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติและไม่ก้าวก่าย เรารู้ว่าเขาพยายามอย่างเต็มที่ในการตอบคำถามอย่างน่าสงสารและเราก็รู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นด้วย

ก่อนหน้านี้เรามีโอกาสสองครั้ง มันเป็นมื้ออาหารแห่งอำนาจในจังหวัดพิษณุโลก เราได้พบบุคคลชั้นสูงหลายคนจับแก้วไวน์ผิดๆ ทานอาหารเสียงดัง แต่มันก็ไม่ใช่เลยที่เราจะต้องมานั่งตัวเกร็งเป็นคนป่วยระหว่างรับประทานอาหารไม่ใช่หรือ เราควรจะรื่นเริ่งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ลดกริยาไม่สมควรบางอย่างลงแล้วทานมันอย่างสุขม ใส่ใจกับสิ่งที่เชฟจะสื่อน่าจะดีกว่า

ห้องอาหารอามอเร่, โรงแรมโยเดียเฮอริเทจ
3/5

คุณสามารถเข้าชมเว็บไซต์ DuoRecommend.com เพื่อแสดงพิกัดและค้นหาภาพอาหาร ในปี 2012 ได้แล้วที่ http://www.duorecommend.com