"ไปหาบุฟเฟ่ต์ในโรงแรมกินบ้างเถอะนะ.." 

 เกือบเที่ยงวันที่แสนร้อนระอุ นี่เป็นคำเอยปากเชิญชวนของผมเองว่าเราไม่ควรที่จะอยู่เฉยๆรอการมาของมื้อเที่ยงที่พอจะคาดเดาได้เหมือนทุกวัน การสร้างความตื่นเต้นกับสิ่งที่ไม่คุ้นเคยในมื้ออาหารทำให้เราลุ้นได้อยู่สองอย่าง ว่าหน้าตาจะออกมาในรูปแบบไหน แล้วคุ้มค่าหรือไม่ที่จะต้องแบกกระเพาะที่ว่างเปล่าไปพร้อมกับความหวังลมๆแล้งๆแบบนั้น 

"เดินตรงไปในล็อบบี้ แล้วเลี้ยวซ้ายที่ห้องเบญจรงค์เลยครับ" 

 ยามหน้าทางเข้าแนะนำให้เราเดินตรงเข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรม "เรือนแพ รอยัล ปาร์ค" เป็นโรงแรมบูติคสไตล์ที่มองเข้ามาก็เห็นหมดทั้งตึก เดินเข้ามาด้านในการตกแต่งจัดว่าสวยงาม เป็นไม้สีน้ำตาลดำลวดลายไปทางเหนือกับผนังสีเหลืองของผนังเมื่อต้องแสงไฟ ดูจากความอลังการของโซฟาที่ล็อบบี้ก็รู้สึกขวยเขินไม่กล้านั่ง มันเหมือนจะขาดๆเกินๆอะไรอยู่บ้าง แสงที่แผดเข้ามาที่กระจกหน้าโรงแรมทำให้บริเวณล็อบบี้ดูไม่ส่วนตัวเลย เหมือนนั่งกลางแจ้งไปอย่างนั้น

แต่ห้องเบญจรงค์ที่ใช้จัดบุฟเฟ่ต์ก็ถือได้ว่าเปรียบเสมือนเป็นลานจัดสังสรรค์ได้อย่างสะดวกสบาย เราสองคนเดินไปดูบุฟเฟ่ต์บาร์ว่าพอจะมีอะไรให้เราบ้างในราคาหนึ่งร้อยกว่าบาท (เป็นราคาที่ว่านี้จริงๆ) ชั่งใจก่อนมาแล้วว่าโรงแรมบูติกมีบุฟเฟ่ต์ที่ถูกแสนจะถูกแบบนี้ จะมีอะไรไว้รองรับแขกโนเนมอย่างเราบ้างหนอ มันอาจจะเป็นกลยุทธ์ของทางโรงแรมที่อยากจะดึงคนนอกให้เข้ามาสัมผัสแล้วติดใจจนเลือกที่จะใช้บริการโรงแรมแห่งนี้ไว้ตัวเลือกในวันหน้า

ที่บุฟเฟ่ต์บาร์มีอาหารวางเรียงราย เป็นกับข้าวอยู่สี่ห้าชนิด ที่ชื่นชอบก็เป็นไก่ตุ๋นยาจีน ไก่น่องเล็กๆที่สามารถตักใส่ถ้วยไปนั่งซดได้เรื่อยๆ แต่ข้าวหอมมะลินั้นแข็งมาก แย่ที่สุดเท่าที่เกิดมาแล้วเคยทานข้าวเลย มันเย็นและแข็งราวกับเป็นข้าวที่ยังไม่ได้หุงอย่างนั้น แค่ข้าวไม่ดี ก็น่าจะทำให้กับข้าวบุฟเฟ่ต์ที่เหลือพากันล่มไปหมด เพราะทานเปล่าๆก็ดูจะดีเพียงแต่ซุปเท่านั้นตามวิสัยคนไทย

น้ำหวานน้ำแข็งไสที่เป็นของหวานตักทานเองนั้นตัวเลือกให้ใส่ก็มีน้อยมากเกินไป อย่างวุ้นมะพร้าวหรือของปกติธรรมดาสามัญที่พบเจอได้บ่อยตามบุฟเฟ่ต์รอบนอกยังครบเครื่องมากกว่านี้ ความหวานอร่อยก็ปกติ มันก็เป็นเพียงน้ำแข็งและน้ำหวานตามด้วยเครื่องเคราที่เชื่อใจได้บ้าง

สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้เราคือกล้วยไข่เชื่อมแสนหอมหวานกลมกล่อม เนื้อกล้วยเปื่อยยุ่ยได้เข้าขั้นและหวานจับใจ ราวกับว่ามันถูกจัดมาอย่างจำเพาะเจาะจง ยิ่งราดน้ำกะทิที่เค็มขลุกขลิกก็แทบที่จะลดจุดด้อยของบุฟเฟ่ต์วันนี้ไปได้ทั้งหมด คำนวนเล่นๆว่าถ้าตกถ้วยละสามสิบกว่าบาทอย่างในร้านอาหารระดับกลางๆที่เคยไป แต่ก็เหมือนหลอกลวงตัวเองไปวันๆถ้าทำเมนูของหวานนี้เป็น

เครื่องดื่มพิเศษนอกจากน้ำเปล่าและกาแฟราคาถูกก็เป็นน้ำมะตูมที่หาดื่มได้ไม่บ่อยในโรงแรม หรือบางทีเจอก็แพงมาสำหรับราคาต่อแก้ว ที่กล่าวถึงมิใช่ว่าจะพิเศษเลิศเลออะไรเพียงแต่ว่ามันพบยากถ้าวันๆเราเอาแต่เดินทอดน่องอยู่ในห้างสรรพสินค้า บุฟเฟ่ต์ที่นี่ทำให้ผมจินตนาไปถึงคืนวันเก่าๆในโรงเรียนประถมหลายสิบปีก่อน น้ำใบเตย, น้ำกระเจี๊ยบ, น้ำมะพร้าว, น้ำมะตูม และสารพัดสารพันน้ำในขวดโหลแก้ว ขณะนั้นแก้วละ 2-3 บาท ถ้าหากคุณหาเครื่องดื่มเหล่านี้ได้ในยุคปัจจุบันราคาดังกล่าวกรุณาบอกเราด้วย

มีเรื่องน่าขันอยู่อย่างหนึ่ง ผมไม่ทราบเลยว่าหญิงวัยกลางคนสองท่านคือนักร้องของทางห้องอาหาร เพราะดูเหมือนแขกทั่วไปในงานมากจนกระทั่งสังเกตเห็นเธอเดินสลับขึ้นไปร้องเพลงบนเวที เป็นเพลงลูกกรุงที่ทำให้สิ่งที่ฝังอยู่ในสายเลือดผมเนิ่นนานพอจะเดือดปุดๆขึ้นมาได้ สาวสองท่านนี้ดูเหมือนบุคคลทั่วไปที่มาทานอาหารในโรงแรมมากกว่า หรือว่าเขาอนุญาตให้ผมขึ้นไปได้? 

แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับการได้ทานอาหารกลางวันอย่างไม่อั้นในห้องแอร์ที่ปลอดโปร่ง หลีกลี้รังสีอำมหิตจากภายนอกได้ชะงัด พร้อมกับฟังเพลงลูกกรุงที่คุ้นเคยมานานแสนนาน ระหว่างที่เรานั่งฟังเพลงไปก็มีโต๊ะหนึ่ง ซึ่งเป็นหญิงชราอายุมากแล้วแต่งตัวสวยงาม มานั่งฟังเพลง มีลูกชายของเธอซึ่งอายุราวๆพ่อผมที่เสียไปได้สีหน้าดูมีความสุขที่ได้ฟังสิ่งเหล่านั้น การฟังเพลงลูกกรุงในระหว่างมื้ออาหารสำหรับผมเหมือนกับการรินน้ำเย็นให้ไหลเอื่อยๆไม่ขาดสายลงมาในแก้วน้ำ มันเย็นและเงียบ

สิ่งที่เราไม่อยากจะออกไปจากโรงแรมแห่งนี้เลยมีเพียงสองอย่าง คือกล้วยเชื่อมและเพลงลูกกรุงเท่านั้นเอง...

------------------------------------------------------------------- 

บุฟเฟ่ต์ห้องอาหารเบญจรงค์, เรือนแพรอยัลปาร์ค

1/5

edit @ 30 Nov 2011 20:44:32 by DuoRecommend

Comment

Comment:

Tweet