Memo' Cafe Coffee 'n More

posted on 09 Dec 2011 21:37 by dozzzzz in Restaurant

แสงอาทิตย์อันเจิดจ้าสาดส่องผ่านแมกไม้และกระจกบานหนา เหลือเพียงความรู้สึกบางเบากระทบยังท้ายทอยของผมให้พอรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นอยู่บ้าง ผมหยิบหมากสีดำรุกขึ้นไปยังกระดานแถวที่สามเพื่อเปลี่ยนหมากสีขาวของเธอให้มาอยู่ฝ่ายผม เป็นการเล่นโอเทโล่ที่ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ โดยไม่ลืมที่จะหยิบกาแฟเอสเปรสโซ่สีดำขลับในแก้วเล็กทางขวาของโต๊ะขึ้นมาสูดดมอย่างเต็มที่ และดื่มแบบรวดเดียวหมดทั้งที่ยังร้อนๆ

"มันมีอะไรอยู่ในนี้เหรอครับ..? ทำไมมันเปรี้ยวกว่าทุกวัน ผสมเหรอ?" 

ผมถามน้องผู้ชายรูปร่างสูงผอม เขาตัดผมทรงสกรีนเฮด ผมไม่แน่ใจว่าเขาเพิ่งสึกจากการบวชเป็นพระมาหรือเปล่า เขายืนพิงอยู่ผนังปูนเปลือยด้านหลังของเคาน์เตอร์ และเขาเป็นคนชงให้กับผม

"ใช่ครับ.. เป็นกาแฟตัวใหม่ เบลนด์เข้ากับโรบัสต้า" เขาตอบท่าทางประหม่าคงเกรงว่าผมอาจจะไม่ชอบ จะไม่ให้รู้สึกได้อย่างไรกับร้านกาแฟที่มาบ่อยแทบทุกวันจนทั้งร้านจะจำผมได้เกือบหมด แต่ก็ในฐานะลูกค้าทั่วไป "เอ่อ... มันเป็นไงเหรอครับ"

ผมไม่ว่าอะไร เพียงแต่รู้สึกว่ากลิ่นของมันต่างไปจากที่เคยดื่มเพียงเล็กน้อยแทบจับผิดอะไรไม่ได้ แต่พอดื่มไปก็รู้สึกถึงเนื้อกาแฟที่แน่นและกำยำขึ้นมา พร้อมกับความเปรี้ยวที่แทรกตัวอยู่อย่างหลบซ่อน กาแฟแต่ละที่ไม่เคยเหมือนกันเลยจริงๆ

เมโม่คาเฟ่เป็นร้านกาแฟน้องใหม่ หาเริ่มนับจากวันนี้มันก็ดำรงอยู่ในซอยด้านหลังโครงการ NU Plaza มาได้สักระยะหนึ่งแล้ว มันเป็นความบังเอิญของผมที่อยากจะออกสำรวจหาร้านอะไรใหม่ๆรอบมหาวิทยาลัย เป็นการมาแบบไม่มีใครแนะนำ พอผมและเธอว่าง สบโอกาสเราก็มาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แล้วก็กลายเป็นร้านที่มาประจำอยู่ได้สักระยะหนึ่งด้วยรสชาติของกาแฟที่น่าสนใจทีเดียว เป็นร้านที่นั่งแล้วไม่เกร็งเพราะดูเป็นกันเองอย่างมาก นี่อาจจะเป็นข้อเสียของทางร้านที่ทำให้เรานั่งนานกว่าที่อื่น

สักครู่เราก็สั่งเบเกอรี่ เป็นเค้กบานอฟฟี่แห้งๆของร้าน @home กับเครปเค้กพันชั้นที่ดูเข้าท่า รสชาติของมันออกหวานไม่มากหากไม่มีการราดด้วยซอสสตรอวเบอร์รี่เพิ่มเติมลงไป เนื้อครีมค่อนข้างเนียนแต่ยังเห็นเป็นเม็ดยิบๆอยู่บ้าง เป็นเบเกอรี่ที่ร้านมีไว้เพื่อเสิร์ฟคู่กับเครื่องดื่มภายในร้าน ผมมักจะสั่งแก้เก้อเป็นประจำ

 

หลังจากนั้นอีกราว 10 นาที ก็มีราดหน้าสีสันสะอาดสะอ้านบนจานกว้างขอบสีเขียวที่สั่งไปวางลงบนโต๊ะอย่างสุภาพพร้อมเครื่องเติม ผมหยิบขึ้นชิมรสชาติในครั้งแรก แล้วก็วางมันทิ้งไว้ตรงนั้น 

"เป็นอะไร..?" เธอถาม 

ผมพยายามที่จะลองกินมันดูอีกครั้ง เส้นของก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ทั้งเหนียวและจับกันเป็นก้อน ยังไม่แย่เท่ากับรสชาติที่เลวร้าย คือความเค็มอย่างร้ายกาจ ผมได้รับสัญญาณเตือนจากไตในตัวของผมราวกับมันอยากจะบอกว่า "ถ้านายยังกินต่อไปเราคงได้เห็นดีกัน" มันเค็มจนเราไม่สามารถทานคำที่สี่หรือคำที่ห้าได้อีก แล้วมันก็แย่พอที่จะทำให้ทุกอย่างที่กำลังลื่นไหลสดุดไปหมด เธอลองตักมันเข้าใส่ปากดูบ้าง แล้วก็พูดในสิ่งเดียวที่ผมอยากพูด

"มันน่าจะเป็นความผิดพลาดอะไรหรือเปล่า?" ผมปลอบใจตัวเองพร้อมกับไม่ถือโทษเนื่องจากนี่อาจจะเป็นราดหน้าจานท้ายๆของน้ำซุปในหม้อที่ร้านคงจะทำเตรียมเอาไว้ ในอีกวันเราก็มาที่นี่กันอีกครั้ง รสชาติกลับแย่ลงกว่าเดิม ราวกับว่ามีเกลืออยู่ในเมนูนี้สักหนึ่งช้อนโต๊ะได้

จวบจนวันนี้ ผมยังไม่มีโอกาสได้ไปร้านอีก ทั้งที่ตัวเองก็สะสมแสตมป์เครื่องดื่มไว้มากกว่า 40 ดวง ด้วยความขยาดอาหารคาวของทางร้าน ผมไม่ถือเป็นความผิดของคนชงเครื่องดื่มหรือใครๆ แต่มันเค็มจนรับไม่ได้ แถมช่วงหลังๆผมได้ยินเรื่องเล่าจากเธอเกี่ยวกับร้านนี้ เธอบอกผมว่า...

"วันก่อนก็ไปกินที่นี่อีกกับเพื่อนอีกนะ ปรากฏว่าน้องผู้ชายสองคนนั้นไม่อยู่ สั่งเครื่องดื่มเป็นชาเขียวร้อนลงไป ก็มีลูกจ้างผู้หญิงมารับหน้าแล้วรับหน้าที่ชงชาเขียวร้อนให้ดื่ม นี่อะไร.. บอกว่าไม่เอาหวานก็ชงมาหวานมาก แถมฟองนมที่ปกตีถูกตีมาจนฟูเต็มแก้วก็ยังไม่มีอีก.."

 สำหรับร้านกาแฟที่ใส่ใจในทุกแก้วของลูกค้าคนสำคัญ การเลี่ยงปิดร้านไปเลยผมยังมีความเห็นส่วนตัวว่าเป็นเรื่องที่ควรทำ หรือหากว่าเมนูไหนมีความเฉพาะตัวอย่างมากจนลูกจ้างหรือผู้ที่รับหน้าที่แทนไม่สามารถทำได้ก็งดเสิร์ฟเมนูดังกล่าวน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีถ้าปิดร้านไม่ได้จริงๆ เพราะมันถือเป็นความหายนะครั้งสำคัญที่จะฝังอยู่ในใจของลูกค้าผู้โชคร้ายคนนั้น แล้วก็โชคไม่ดีเลยที่เป็นเธอผู้นี้ เธอไม่ใช่ผู้ที่จะยอมนั่งนิ่งรับเคราะห์กรรมจากเครื่องดื่มแย่ๆ โดยที่ไม่มีการพูดต่อไปเหมือนกับผมอย่างแน่นอน ทำไมผมถึงมั่นใจจังนะ

นี่อาจจะเป็นข้อเตือนใจที่ดี สำหรับผู้ที่พิศมัยในร้านคาเฟ่แสนโปรด แล้ววันหนึ่งก็มีสิ่งที่ไม่พึงประสงค์มาเยือน

และนี่ คือสำหรับที่นี่

- อย่าสั่งราดหน้า หรือก๋วยเตี๋ยวอะไรๆที่มีน้ำซุปอย่างเด็ดขาด ผมว่าคุณคงรู้ตัวว่าควรทำอะไรหลังจากที่อ่านบทความของผมจบลง หรือไม่ถ้าคุณอยากทานมันอย่างช่วยไม่ได้ กรุณาบอกผู้ที่จดเมนูว่า "ขอร้องเถอะค่ะ อย่าเค็มเลยนะคะ" อนที่จริงควรจะบอกไปเลยว่าอย่าใส่เกลือจะดีที่สุด เว้นเสียแต่ว่าคุณอยากบริหารไตของคุณเล่น

- ถ้าบาริสต้าของร้านไม่ใช่น้องผู้ชายผมสั้นทรงสกรีนเฮด (ผมเขาอาจจะยาวขึั้นบ้างแล้ว) ก็ต้องเป็นน้องผู้ชายผิวขาวอีกคน ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถูกโฉลกกับนายคนนี้นัก เพราะเขาชงเครื่องดื่มได้ฝีไม้ลายมือค่อนข้างดีทีเดียว ถ้าสองคนนี้ไม่อยู่ คุณก็ไม่ควรอยู่ เพราะร้านนี้คือร้านกาแฟ เมนหลักของมันถ้าแย่ลงคุณก็แสวงหาอะไรไม่ได้จากที่นี่หรอกครับ

- "ที่นี่เหมือนร้านในซอกหลืบ" ถ้าไม่ใช่ความบังเอิญผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองมายืนอยู่ในร้านนี้ได้ เพราะว่ามันหายาก มีผู้ที่เข้าเว็บไซต์ DuoRecommend ถามไถ่เข้ามาถึงเส้นทางการมายังร้าน ทั้งๆที่ก็อยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ยังใช้เวลาพอสมควรในการหา ผมว่ามันไม่ยากแค่คุณเข้าไปยังเฟซบุคของร้านแล้วก็ขอเบอร์โทรไปก็เท่านั้น

Memo' Cafe Coffee 'n More

1/5

edit @ 9 Dec 2011 21:42:55 by DuoRecommend

Comment

Comment:

Tweet

confused smile

#1 By Live a Live on 2011-12-09 23:45