การเข้ามาทำหน้าที่วิจารณ์อาหารในต่างบ้านต่างถิ่นของเรานั้นมีอุปสรรคหลายอย่าง ข้อหนึ่งคือเราไม่คุ้นชินกับเส้นทางและก็ยังมีร้านอาหารอีกมากมายรอให้เราไป แต่มันก็มีข้อดีคือไม่มีใครรู้จักเราเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นการจะจองโต๊ะอาหารทิ้งไว้ล่วงหน้าหลายสัปดาห์ หรือจู่ๆก็ปรากฏตัวโดยการเดินเข้าไปในร้านด้วยชุดเสื้อผ้าธรรมดาๆอย่างที่บริกรไม่ทันตั้งตัวจึงเป็นเรื่องสามัญธรรมดามากๆ ที่เราจะทำ และก้าวแรกของเรากับจังหวัดเชียงใหม่ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น

ดับเบิ้ลยู บาย หวานละมุน (W by Wanlamun) เป็นจุดมุ่งหมายแรกของเราทั้งสองคน ด้วยความจงใจของผมเองว่าเราไม่ควรพลาดร้านที่เกิดขึ้นจากคนสกุลอุบลสูตรวนิช (ร้านนี้แรกเริ่มเดิมทีเป็นร้านที่ขยายตัวออกมาจากร้าน 'หวานละมุน' ร้านขนมหวานชื่อดังย่านถนนอินทวโรรส จ.เชียงใหม่) ที่ได้รับการกล่าวถึงในฝีไม้ลายมือของอาหารไทยและเพสทิสทรี่ฝรั่งเศสอย่างหนาหู อีกทั้งยังมีความเกี่ยวข้องกับคุณชาย ถนัดศรี สวัสดิวัฒน์ (ไม่ใช่เรื่องน่าตระหนกที่ใครๆต่างทราบข้อมูลเหล่านี้ตามนิตยสารอาหารหรืออินเตอร์เน็ต)

ไม่แปลกที่เราจะเสียเวลากับการตามหาร้านนี้อย่างน่าเวียนหัวราวๆ 2 ชั่วโมงเศษ ด้วยความที่ว่าตรอกซอกซอยในจังหวัดเชียงใหม่นั้นสามารถทะลุหากันเกือบได้ทั้งหมด และด้วยความยากเย็นของถนนแบบเดินทางเส้นเดียวนั้น กว่าจะถึงมื้อเช้าที่เราโหยหา เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบจะเป็นมื้อเที่ยงของวัน เราจึงจะพบถนนช้างม่อยซอยสอง อันนี้จริงเรื่องนี้สังเกตไม่ยาก เพราะสถานที่สำคัญที่จะจดได้ง่าย คือธนาคารทหารไทย

เราเดินเข้ามาในร้าน เลือกนั่งลงบนโต๊ะอาหารบริเวณชานบ้านซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร้านอย่างไม่เรื่องมาก โต๊ะอาหารและเก้าอี้เป็นโครงเหล็กสีดำผอมเพียวปูด้วยผ้าสีเขียวขี้ม้า ทับอีกชั้นแบบไขว้ด้วยผ้าคลุมสีขาวดูเรียบง่ายแต่หรูหรา มีร่มสีแดงอมส้มอยู่เหนือหัวของเราคอยให้ร่มเงา ฉากหลังของผมเป็นบ้านไม้ทรงไทยโบราณร่วมสมัย อากาศกำลังเย็นและแดดไม่ร้อนนักน่าจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับการเก็บภาพ เว้นเสียแต่ว่ามันจะจัดจ้าจนทะลุร่มทำให้จานสีขาวกลายเป็นสีแดง มันจะเป็นงานหนักของผมในการแก้ไขรูปภาพให้สีกลับมาเป็นปกติ

บริกรสาวหน้าตาจิ้มลิ้มท่านหนึ่งเธอเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะด้วยสีหน้าที่เป็นมิตร เธอมอบเมนูให้เราและเธอบอกกับผมว่าอีกสัก 5 นาทีเธอจะมาที่นี่ ในการเลือกเมนูระหว่างช่วงเวลา 5 นาทีของเรามักจะเกิดขึ้นอย่างยากลำบากหากว่าไม่มีการแนะนำเมนูที่สมควรแนะนำไว้ในหน้าแรก แต่มันก็ลงตัวค่อนข้างดีอย่างยำปลาแซลม่อนดิบทรงลูกเต๋าที่ดูเป็นเอเซียฟิวชั่นเนื้อนุ่มไร้กลิ่นคาว ชุ่มเย็นและฉ่ำน้ำยำรสจัดแบบไทยเสิร์ฟมาแบบจานหลุมฝรั่งสีขาวหรือจานพาสต้า อีกจานเป็นเนื้อปลาทูน่าย่างแบบด้านนอกสุกไล่ระดับเข้ามาแบบด้านในยังคงความเป็นเนื้อชมพูระเรื่อยั่วยวนสายตา ผมลองหันด้านส้อมแล้วกดลงไปในเนื้อของมัน ก็มีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมาตามเนื้อเยื่อปลาเป็นนัยๆว่ามันจะทำให้เราอิ่มเอิบได้สักแค่ไหน ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบอย่างธรรมชาติที่ปรุงแต่งไม่มากกับบัลซามิกรสเปรี้ยว อีกทั้งคาลามาต้าก็ให้ความแน่นหนักของเนื้อมะกอกได้เด่นชัด พริกไทยดำและเครื่องเทศรอบนอกยังกรุบกรอบและหอมอบอวลไปทั่วทั้งปาก (Kalamata เป็นพันธุ์มะกอกผลดำขนาดใหญ่จากกรีซโดยส่วนมากนะจ๊ะ - แอดมินมาเพิ่มให้)

"ของหวานนั้นต้องเดินเข้าไปดูด้านในนะคะ.. เพราะอาจจะไม่มีตามเมนูในเล่ม" บริกรสาวในชุดของสาวใช้ท่าทางเรียบร้อยเธอพูด ผมจึงลุกขึ้นระหว่างมื้ออาหารแล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านใน ใครเลยจะเชื่อว่าบ้านไม้ทรงไทยโบราณ จะมีเบเกอรี่ฝรั่งเศสเต็มไปหมด ราวกับว่ามันจะเป็นเหมือนแคตวอล์กที่มีแต่บรรดานางแบบเบเกอรี่แสนโดดเด่นวางเรียงรายพร้อมจะเฉิดฉายรสชาติของมันให้ล้นทะลักออกมาอยู่ตรงหน้า ผมไล่เรียงชื่อขนมอบที่ไม่คุ้นเคยแต่พอที่จะอ่านภาษาฝรั่งเศสได้บ้าง "นั่นแซงต์ตอนอเร่, พราลิเน่, ตาร์แตง" ผมพูดพลางนึกไปว่าไม่คิดเลยที่จะได้เจอเบเกอรี่แบบนี้ในร้านอาหารนอกเหนือจากโรงแรม และในหนังสือร้านขนมหวานชั้นนำของต่างประเทศเท่านั้น

"ที่นี่ไม่มีไวน์หรือ?" เป็นคำถามที่ผมถามสวนออกไป มันเกิดขึ้นระหว่างมื้ออาหารและบริกรสาวเธอไม่ได้นำมาให้ คำตอบที่ได้รับก็คือว่าเมนูไวน์นั้นมีแต่คาดไม่ถึงว่าเราจะดื่มหรือเลือกมัน ถึงแม้ว่าเราต้องการแต่ระหว่างมื้อมันก็จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว อีกอย่างหนึ่งเราไม่ถือสาอะไรเพราะนี่อาจจะเป็นความหวังดีของพวกเธอที่ไม่คิดว่าเราจะสั่ง ผมขอพลิกดูปรากฏว่ารายการไวน์นั้นมีไม่มาก แต่ราคาก็ค่อนข้างเหมาะสมในระดับพันต้นๆ

ขนมหวานที่ผมขอให้เสิร์ฟเป็นลำดับท้ายมื้ออาหารนั้นสร้างความหฤหรรษ์กับเราเสียจนเราลืมที่จะนึกถึงอาหารคาวก่อนหน้าได้อย่างสนิท การสอดประสานของอรรถรสไม่ว่าจะเป็นเชิงของกลิ่นกุหลาบอิสปาอ็องในพานนาค็อตต้าจากเชฟขนมหวานหัวก้าวหน้าของร้านทำออกมาได้ยอดเยี่ยมเกินตัวไปมาก มันหวานอมเปรี้ยวและโดดเด่น เธอที่มาด้วยกับผมจะต้องโกรธเป็นฟืนไฟที่ระหว่างเธอทานไปได้คำเดียว ที่เหลือนั้นเป็นของผมทั้งหมด

ทิรามิสุในทรงกระบอกซ้อนชั้นขนมน่ารักน่าชังที่แอบแฝงความเข้มข้นไว้อย่างมิดชิดและเค้กโรสฟรองบัวร์ในแบบฉบับของนักบุญฝรั่งเศสแซงต์ตอนอเร่ก็ไม่เคยทำให้เรารู้สึกเสียดายสองชั่วโมงที่หายไปกับการตามหาร้านนี้ แซงต์ตอนอเร่นั้นเป็นผู้อุปถัมภ์เรื่องของขนมหวานในฝรั่งเศสและตกทอดมายังนักชิมไร้ประสีประสาอย่างเรา ถือเป็นเรื่องที่ส่งผ่านถึงกันอย่างซาบซึ้งด้วยแป้งชูกับเพสทรี่ครีมกุหลาบแทรกราสป์เบอรี่ด้านใน เป็นการจบลงของมื้ออาหารด้วยกลิ่นของหวานที่แสนโรแมนติก มันตลบอบอวลไปด้วยความเต็มอิ่มในการละเลียดขนมหวานทีละชิ้นอย่างไม่รู้เบื่อ

เรามักจะสั่งอะไรที่เกินตัวมากไปอย่างมาคารงผลไม้อีก 6 ก้อนที่วางอยู่ตรงหน้า มันเป็นมาคารงที่คุณจะไม่สามารถเลือกรสชาติของมันได้เพราะ 1 ชุดจะมี 6 ก้อน สีสันน่ารักบาดตา มีส่วนผสมของมะพร้าวอยู่ภายในด้วยซึ่งแปลกไปจากมาคารงทั่วไป แต่ตอนนี้เราอิ่มกับขนมหวานมากจนไม่รู้ที่จะทานต่อไปอย่างไรอีก

เรื่องราวของดับเบิ้ลยูบายหวานละมุนจะไม่จบลงง่ายๆ ถ้าผมขืนยังพักอยู่ที่เชียงใหม่ไปอีกสองสามวัน แล้วมันก็เป็นไปอย่างที่คิด เธอมีความคิดที่จะแอบออกไปซื้อขนมหวานที่้ร้านด้วยความตราตรึงใจในวันก่อน ผมเองไม่เคยมีความคิดที่จะห้ามเธอเลย จะด้วยความเลิศเลอในขนมหวานหรืออย่างไรก็ตาม มันไม่น่าแปลกในนักที่เราจะหมดกับร้านนี้ไปสักสองหรือสามพัน เพื่อตามรอยเบเกอรี่ฝรั่งเศสแบบดั้งเดิมหรือทดลองชิมเบเกอรี่ฤดูกาลที่แสนหวานในช่วงนี้ให้หมดไปจากร้าน

ดับเบิ้ลยู บาย หวานละมุน
4/5

edit @ 23 Dec 2011 23:11:00 by DuoRecommend

Comment

Comment:

Tweet

ดูต่อที่ facebook.com/duorecommend สิครับ อิ่มแน่นอน

#2 By DuoRecommend on 2011-12-24 22:40

เสริ์ฟ มาให้น้อยเหมือนในภาพ แค่นี้ คงไม่อิ่มsad smile

#1 By Live a Live on 2011-12-23 23:38