ชาร์โคล

posted on 25 Dec 2011 21:16 by dozzzzz in Restaurant


ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ประโยคหนึ่งของโชเฟอร์ที่ขับแท็กซี่พาเรามาส่งในบ้านพักเมื่อเช้านั้นช่วยย้ำเตือนถึงสิ่งที่กำลังมาถึง การลดลงของอุณหภูมิที่เชียงใหม่ทำให้ขนของผมลุกซู่ขึ้นเป็นระยะ สิ่งหนึ่งที่เราสัมผัสได้เลยคืออากาศที่เย็นกว่าจังหวัดที่เราเคยอยู่ มันเย็นเสียจนเราไม่สามารถใส่เสื้อผ้าลำลองเพียงชั้นเดียวออกมาตระเวนเที่ยวชมเมืองเชียงใหม่ข้างนอกได้ เธอเริ่มคัดจมูก และผมก็มีอาการสั่นขึ้นเล็กน้อยด้วย

"เชียงใหม่เริ่มเย็นลงก็วันนี้.." มันหวนกลับมาย้ำผมอีกครั้ง

"นี่มันทางกลับที่พักนะ" ผมพูดกับเธอ กลัวว่าอากาศที่เย็นลงจะทำให้เธอรีบแจ้นกลับที่พักมากกว่าการมายังร้านสุดท้ายของวัน แต่เธอก็บอกว่า "ร้านชาร์โคลอยู่ใกล้ที่พักมาก เดินออกจากที่พักแล้วเลี้ยวขวามานิดเดียวก็เจอแล้ว จริงๆเราจะเดินมากันก็ยังได้" ช่วงที่ผมดูพิกัดจากที่พักบน Googlemap พบว่ามีร้านอาหารมากมายรายล้อมที่พักเราเต็มไปหมด แต่พอเอาเข้าจริงการเดินทางช่างน่าเวียนหัว ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากความหิวที่ทำให้เราอ่อนล้ากับการบันทึกแผนที่ในความทรงจำเพิ่มเติม คงไม่มีใครอยากจะจดจำอะไรยามที่ตัวเองหิวมากพอที่จะสวาปามอาหารหนักได้สักสองสามคอร์ส

เรานำรถจักรยานยนต์ที่เช่ามาไว้ในจุดจอดรถทางด้านซ้าย มีคุณลุงใจดียืนรออยู่ในจุดจอดรถแคบๆนั้นยื่นสัญญาณมือพร้อมกับพยักหน้าเป็นนัยว่าสามารถจอดที่นี่ได้ สิ่งที่ผมกำลังกังวลในตอนนี้คือการบันทึกภาพเมนูในตอนกลางคืนซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากหากไม่มีขาตั้งกล้อง แล้วก็คงไม่มีใครนึกสนุกอยากจะกางขาตั้งกล้องภายในร้านอาหาร เว้นเสียแต่ว่าอยากให้โต๊ะข้างๆตกใจเล่น

ภาพที่ปรากฏในสายตาของเราในตอนนี้ เป็นภาพของของร้านชาร์โคลตั้งตระหง่านอยู่ต่อหน้าท่ามกลางความมืดมิด มันดูเหมือนร้านอาหารเรียบๆในฝรั่งเศส ชั้นล่างที่เป็นร้านนั้นเปิดไฟสีเหลืองเรืองรอง มีกำแพงหินด้านหน้าพร้อมกับเมนูที่กางพร้อมฉายไฟไว้หน้าร้านสำหรับแขกที่มาใหม่ ไม่มีการใช้สีที่ฉูดฉาดใดๆนอกไปจากสีครีมและไม้สีน้ำตาล กันสาดร้านที่ยื่นโค้งลงมาทำให้จินตนาการของเราแจ่มชัด ดูเข้าทีตรงที่ด้านบนกลับเป็นบ้านไม้แบบไทย มันโรแมนติกสำหรับผมมากทีเดียว

เราเดินตรงเข้ามายังร้าน ผ่านจุดที่เป็นเซลล่าร์ไวน์เล็กๆ นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ผมอดขำไม่ได้ที่ด้านหลังของเธอนั้นเป็นหนังสือเก่าและของใช้เก่า มันดูเข้ากับการแต่งตัวของเธอ มันเหมือนบ้านของนักเขียนมากกว่าที่จะมาเป็นร้านอาหาร บทสนทนาของเราในวันนี้ก็เป็นเรื่องของความเหนื่อยล้าที่ต้องตามหาร้านอาหารกันทั้งวัน อาจจะฟังดูสนุกแต่ก็ลำบากมากจริงๆ

 

นั่งคุยกันอยู่ได้ไม่นานก็ถึงเวลาที่บริกรสาวผิวขาวหน้าตาหน้ารักในชุดของเชฟขนมหวานสีขาวจะนำเมนูอาหารมาให้ เธอยิ้มแย้มแจ่มใสและยังดูเป็นวัยรุ่น เธอเดินเข้ามาที่ข้างโต๊ะแล้วก็จัดการยื่นเมนูให้กับเรา ผมเปิดกางดูได้พักหนึ่งก็ต้องให้เอามันไปเก็บแล้วเปลี่ยนเมนูเครื่องดื่มท่าจะดีกว่าเพราะเราเพิ่งกลับมาจาก เลอสไปซ์ ที่นี่น่าจะเป็นที่สุดท้ายของวันสำหรับของหวานและเครื่องดื่ม เป็นความขี้ขลาดของเราที่เลือกจะให้ชาร์โคลมาเป็นร้านสุดท้ายในยามที่ทานอะไรหนักท้องไม่ได้อีกแล้วในตอนนี้ ที่สั่งไปเป็นเครื่องดื่มกึ่งค็อกเทลสองแก้วและมูสลี่โยเกิร์ตสตรอวเบอร์รี่อีกหนึ่งชาม

เครื่องดื่มของผมเป็นเฟรนช์พีช (French Peach) สีชมพูในแก้วแชมเปญ มันทำด้วยจิน, สปาร์กลิ้งไวน์ กับพีชและน้ำมะนาวรสชาติสดชื่นติดขมเล็กน้อยเนื่องจากมีแอลกอฮอล์เป็นส่วนผสม มันทำให้เลือดสูบฉีด ผมรู้สึกตัวอุ่นสู้ความหนาวเย็นขึ้นมาทันทีในขณะที่ส่วนของเธอนั้นเป็นโรซินี่ มีสตอรเบอร์รี่ชิ้นเล็กๆลอยอยู่เหนือเครื่องดื่ม ก๊าซของไวน์ซ่านั้นดันให้กลิ่นตามผิวเนื้อของสตอรวเบอร์รี่ลอยขึ้นมาอย่างหวานหอม รสชาตินั้นก็ไม่ได้ดีกว่ากันไปสักเท่าไหร่ ต่างกันที่กลิ่นก็เท่านั้น

มูสลี่โยเกิร์ตทำให้ผมนึกว่าตัวเองเพิ่งเริ่มวันใหม่ทั้งๆที่ใกล้จะเข้านอนอยู่รอมร่อ มันเป็นคอนเฟล็กชันที่แห้งผาก มีพวกข้าวโอ๊ตธัญพืช โยเกิร์ตและผลไม้สดสตรอวเบอร์รี่ผลไม่ใหญ่มากและถูกผ่าครึ่ง ตอนเธอสั่งผมนึกคัดค้านในใจว่ามันจะต้องออกมาแบบนี้แน่ ผมอาจจะต้องแยกซื้อสตรอวเบอร์รี่ไปให้เธอเองอีกต่างหาก นี่น่าจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ น่าจะเป็นความอยากสตรอวเบอร์รี่แล้วก็กลายเป็นการสั่งเมนูอะไรที่มีสตอรวเบอร์รี่อยู่ในนั้นจนกลายมาเป็นเมนูดังกล่าว

 

มื้อสุดท้ายของเราในวันแรกที่เชียงใหม่เต็มไปด้วยเรื่องราวของความตื่นเต้นกับร้านอาหารใหม่ๆ เห็นได้ชัดว่าเราอยู่ในจังหวัดพิษณุโลกมาตลอด 1 ปี ร้านอาหาร 60 - 70 ร้านในจังหวัดเราที่ผ่านมาได้ให้อะไรเยอะมาก แต่การนับ 1 ที่เชียงใหม่ก็ถือว่าเป็นก้าวสำคัญที่ช่วยทำให้เรากล้าที่ออกมาเผชิญกับอาหารในแบบใหม่ๆ ส่วนผสมที่เราต้องทำความรู้จักกับมันไปตลอดชีวิตถ้าเรายังอยู่ ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หลังจากที่เราทานอาหารและดื่มเครื่องดื่มจนหมด ผมให้ทิปกับบริกรท่านนั้นแล้วขอถ่ายรูปร้านจากด้านหน้า ภาพสุดท้ายที่ผมได้จากร้านนี้อาจจะเป็นภาพร้านอาหารธรรมดาๆ อาจจะมีใครหลายคนที่เคยเห็นชาร์โคลมาแล้วในตอนเช้า นี่มันจะแปลกออกไปเล็กน้อย อาจจะช่วยให้เราระลึกอยู่เสมอว่าร้านอาหารที่เรามาเยือนในวันนี้นั้นสามารถเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นหรือเลวลงได้ตามวิถีทางของมัน และสิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้มันเปลี่ยนไปในครั้งแรกที่พบเจอ ก็คือมุมมองของเราต่อร้านอาหารนี่เอง

ปล. เค้กบูลเบอร์รี่โยเกิร์ตรสชาติแย่มาก โยเกิร์ตคือนมบูด แล้วมันก็เป็นนมบูดที่อร่อย แต่พอมันมาเป็นเค้กทุกอย่างก็เหยาะแหยะไม่เข้าท่า มันอาจจะอร่อยเลิศล้ำกับคุณก็ได้ แต่เราสองคนขอบายดีกว่า

ชาร์โคล- ไม่สามารถให้คะแนนได้ เนื่องจากเมนูที่ทานนั้นน้อยเกินไป -

edit @ 25 Dec 2011 21:21:31 by DuoRecommend

Comment

Comment:

Tweet

คุณนามิก้าบ อันนี้เป็นบทความจาก facebook.com/duorecommend ซึ่งตาดอสเขาเป็นคนเขียนบทวิจารณ์จ้า แอดมินนำมาลงไว้ที่นี่ เผื่อคนใน Exteen ขี้เกียจอ่าน อิอิ

มีภาพมากมายในแฟนเพจนั้นน๊ะ! แต่เดี๋ยวก็เอามาลงที่นี่ล่ะ

#2 By DuoRecommend on 2011-12-25 21:25

ซะงั้น ฮ่าๆๆๆๆ

รู้สึกว่าเคยไปร้านนี้นะคะ บรรยากาศดูโอเค แต่รสชาตินั้น จำไม่ได้ ฮ่าๆๆๆๆHot! Hot!

#1 By Nami on 2011-12-25 21:21